Leki nasenne na recepte - zolpidem, zopiclone, benzodiazepiny

Leki nasenne na receptę — kiedy farmakoterapia ma sens?

Leżysz w łóżku trzecią godzinę z rzędu. Patrzysz w sufit, sprawdzasz telefon, próbujesz nie patrzeć na zegar — i znów na niego patrzysz. Czwarta rano. Za pięć godzin spotkanie, którego nie możesz odwołać. W szufladzie nocnego stolika leży opakowanie tabletek, które przepisał Ci lekarz „w razie czego". To „w razie czego" trwa już osiem miesięcy. Czy to jeszcze leczenie, czy już coś więcej?

Bezsenność jest jednym z najczęstszych problemów zdrowotnych dorosłych Polaków — szacuje się, że objawy bezsenności występują u 30-50% populacji, a przewlekła bezsenność (utrzymująca się ponad 3 miesiące) dotyczy 6-10% dorosłych (Riemann i wsp., 2017). Sięga się więc po pomoc — i bardzo często ta pomoc ma postać tabletki. Według analizy Olfson i wsp. opublikowanej w JAMA Psychiatry, w samych Stanach Zjednoczonych w 2008 roku 5,2% dorosłych przyjmowało benzodiazepiny, a w grupie wiekowej 65-80 lat odsetek ten sięgał 8,7% (Olfson i wsp., 2015). Polskie dane są fragmentaryczne, ale wskazują na podobne lub wyższe wskaźniki, szczególnie u osób starszych.

Ten przewodnik powstał z prostego powodu: o lekach nasennych mówi się albo zbyt prosto („są bezpieczne, biorę i śpię"), albo zbyt straszliwie („uzależnisz się po tygodniu"). Obie narracje krzywdzą pacjenta. Prawda jest bardziej zniuansowana — leki nasenne na receptę bywają skuteczne i potrzebne w krótkim okresie, ale stosowane przewlekle niosą realne ryzyko, którego większość pacjentów nie poznała przy wypisywaniu recepty. Tu przyjrzymy się trzem najważniejszym grupom: tzw. lekom Z (zolpidem, zopiclone, zaleplon), benzodiazepinom oraz nowszym opcjom — agonistom melatoniny i antagonistom oreksyny.

Informacje zawarte w tym artykule mają charakter edukacyjny i nie zastępują porady lekarskiej. Nigdy nie odstawiaj samodzielnie leku przepisanego przez lekarza — szczególnie benzodiazepin — bez wcześniejszej konsultacji ze specjalistą.

Czym są leki nasenne i jak działają

Leki stosowane w bezsenności dzielą się na kilka grup różniących się mechanizmem działania, profilem bezpieczeństwa i miejscem w drabinie terapeutycznej. Większość z nich oddziałuje na układ GABA-ergiczny — główny układ hamujący w ośrodkowym układzie nerwowym. GABA (kwas gamma-aminomasłowy) działa jak fizjologiczny „hamulec" mózgu: zmniejsza pobudliwość neuronów, sprzyja relaksacji i przejściu do snu. Leki nasenne wzmacniają działanie GABA poprzez wiązanie się z receptorami GABA-A, choć każda grupa robi to nieco inaczej.

Leki Z (niebenzodiazepinowe agonisty receptora benzodiazepinowego)

Do tej grupy należą trzy substancje, których nazwy zaczynają się na „z" — stąd potoczna nazwa „Z-drugs": zolpidem, zopiclone (zopiklon) i zaleplon. W Polsce najpopularniejszy jest zolpidem (znany pod nazwami handlowymi Stilnox, Hypnogen, Apo-Zolpin, Onirex) oraz zopiclone (Imovane, Zopiratio, Senzop). Wbrew nazwie sugerującej odrębną grupę, leki Z wiążą się z tym samym receptorem co benzodiazepiny — tyle że bardziej selektywnie, głównie z podtypem alfa-1 receptora GABA-A, odpowiedzialnym za działanie nasenne. Teoretycznie miało to dawać czystsze działanie sennotwórcze przy mniejszym ryzyku uzależnienia.

Praktyka okazała się bardziej skomplikowana. Owszem, leki Z mają krótszy okres półtrwania (zolpidem 2-3 godziny, zaleplon ok. 1 godziny, zopiclone 5-6 godzin) i mniejszy „kac" rano, ale ryzyko uzależnienia, choć nieco niższe niż w przypadku klasycznych benzodiazepin, pozostaje istotne — szczególnie przy stosowaniu dłuższym niż 4 tygodnie. Zalecenia kliniczne (Sateia i wsp., 2017) jednoznacznie sytuują leki Z jako opcję krótkoterminową (do 4 tygodni), drugiego wyboru po terapii poznawczo-behawioralnej bezsenności (CBT-I).

Benzodiazepiny

Klasyczna grupa leków, wprowadzona do lecznictwa w latach 60. XX wieku. W kontekście bezsenności najczęściej stosuje się te o krótszym i średnim okresie półtrwania: temazepam, lormetazepam, midazolam, estazolam, a w Polsce również nitrazepam i flunitrazepam (choć obecnie rzadziej z powodu profilu bezpieczeństwa). Diazepam, oksazepam, lorazepam i alprazolam — choć technicznie nie są lekami „nasennymi" — bywają używane off-label przy bezsenności współwystępującej z lękiem.

Benzodiazepiny wzmacniają działanie GABA na wszystkich podtypach receptora, dlatego oprócz efektu nasennego mają działanie uspokajające, przeciwlękowe, przeciwdrgawkowe i miorelaksacyjne. To szerokie spektrum bywa atutem w niektórych sytuacjach klinicznych (np. odstawienie alkoholu, napady paniki), ale w leczeniu czystej bezsenności jest raczej problemem niż zaletą — wiąże się z większym ryzykiem działań niepożądanych, tolerancji i uzależnienia. Lader (2011) podsumował dekady doświadczeń klinicznych z benzodiazepinami jednym zdaniem: są skuteczne, ale powinny być stosowane wyłącznie krótkoterminowo (2-4 tygodnie) — a w praktyce są przewlekle przepisywane milionom pacjentów na całym świecie.

Inne grupy

Poza lekami Z i benzodiazepinami współczesne wytyczne obejmują kilka innych opcji:

• Agonisty receptora melatoninowego — ramelteon (niedostępny w Polsce), agomelatyna (głównie jako lek przeciwdepresyjny z efektem regulacji rytmu okołodobowego)
• Antagonisty receptora oreksynowego (DORA) — suvorexant, lemborexant, daridorexant. To nowsza klasa, blokująca układ czuwania, a nie wzmacniająca hamowanie. W Polsce dostępność ograniczona, ale są obecne w wytycznych europejskich i amerykańskich
• Sedujące leki przeciwdepresyjne stosowane off-label — głównie trazodon, mirtazapina i doksepina w niskich dawkach. Często wybierane przy bezsenności współistniejącej z depresją
• Leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji — hydroksyzyna (Atarax, Hydroxyzinum) z formalnym wskazaniem do krótkoterminowego leczenia bezsenności w Polsce
• Melatonina — w Polsce dostępna bez recepty, ale w preparatach o przedłużonym uwalnianiu (Circadin) przepisywana na receptę głównie pacjentom 55+

Zolpidem — najczęściej przepisywany lek nasenny

Zolpidem trafił na rynek w 1988 roku i szybko stał się najczęściej przepisywanym lekiem nasennym w wielu krajach. Tylko w USA w szczytowym 2011 roku wystawiono ponad 60 milionów recept na ten lek. W Polsce dane NFZ wskazują, że zolpidem jest jednym z trzech najczęściej refundowanych leków psychotropowych. Skąd jego popularność? Z trzech powodów: szybko działa (efekt sennotwórczy pojawia się w ciągu 15-30 minut), ma krótki okres półtrwania (typowo 2-3 godziny), a w teorii nie powoduje porannego „kaca".

Mechanizm i farmakokinetyka

Zolpidem wiąże się selektywnie z podjednostką alfa-1 receptora GABA-A — tą samą, która odpowiada za działanie nasenne benzodiazepin, ale nie za ich pozostałe efekty. Selektywność jest oczywiście względna; przy wyższych dawkach selektywność maleje, a profil farmakologiczny zaczyna przypominać klasyczną benzodiazepinę. Lek osiąga maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 1,5 godziny, a po 8 godzinach jego stężenie spada do poziomu klinicznie nieistotnego. Teoretycznie powinno to oznaczać brak resztkowej senności rano. Praktyka pokazała jednak, że u kobiet metabolizm zolpidemu jest wolniejszy — co skłoniło amerykański FDA w 2013 roku do oficjalnego zmniejszenia zalecanej dawki dla kobiet o połowę (z 10 mg do 5 mg).

Skuteczność

W badaniach klinicznych zolpidem skraca latencję snu (czas potrzebny do zaśnięcia) średnio o 15-20 minut w porównaniu z placebo i wydłuża całkowity czas snu o około 30 minut. To efekty mierzalne, ale nieoszałamiające — szczególnie gdy porównać je z efektami terapii CBT-I, która daje porównywalną lub większą poprawę, ale utrzymującą się po zakończeniu leczenia.

Specyficzne działania niepożądane zolpidemu

Klasyczne benzodiazepinowe działania niepożądane (senność dzienna, zaburzenia koordynacji, ryzyko upadków) dotyczą również zolpidemu, choć są nieco łagodniejsze. Jednak zolpidem ma swoją własną „specjalność": parasomnie nasenne — czyli złożone zachowania podczas snu, których pacjent nie pamięta po przebudzeniu. Hoque i Chesson (2009) opisali serię przypadków pacjentów chodzących we śnie po zażyciu zolpidemu, jedzących we śnie (nawet surowe mięso czy mrożone produkty) oraz prowadzących samochód we śnie. To ostatnie zjawisko — sleep driving — stało się tematem licznych spraw sądowych w USA i było jednym z powodów zaostrzenia ostrzeżeń na ulotce leku.

Mechanizm prawdopodobnie wiąże się z selektywnym blokowaniem korowych obszarów świadomości przy zachowanej aktywności obszarów ruchowych — pacjent „działa" bez świadomości. Ryzyko jest większe przy spożyciu alkoholu, łączeniu z innymi lekami depresyjnymi na OUN oraz przy dawkach wyższych niż zalecane.

Zopiclone, zaleplon i inne — porównanie

Zopiclone (zopiklon) jest drugim najczęściej przepisywanym lekiem z grupy Z w Polsce. Działa około 5-6 godzin, co czyni go bardziej odpowiednim dla pacjentów z problemem nie tylko z zasypianiem, ale również z utrzymaniem snu w drugiej połowie nocy. W przeciwieństwie do zolpidemu, zopiklon ma metabolit aktywny — co tłumaczy nieco dłuższe działanie i potencjalnie większe ryzyko porannej senności u części pacjentów.

Charakterystycznym (i często nieprzyjemnym) działaniem niepożądanym zopiclonu jest metaliczny lub gorzki smak w ustach rano — zgłasza go nawet 30-40% pacjentów. To efekt wydzielania metabolitów leku przez gruczoły ślinowe. Nie jest groźny, ale bywa na tyle dokuczliwy, że niektórzy pacjenci rezygnują z leku.

W badaniach porównawczych (Glass i wsp., 2005) skuteczność zopiclonu i zolpidemu jest podobna, choć profil ryzyka różni się niuansami: zopiklon częściej powoduje smak, zolpidem — parasomnie.

Zaleplon, najkrótciej działający lek Z (okres półtrwania ok. 1 godziny), jest w Polsce dostępny ograniczenie. Ma sens jako lek „doraźny" przy nocnych przebudzeniach, kiedy pacjent budzi się o 3 nad ranem i wie, że nie zaśnie ponownie — może wziąć zaleplon i obudzić się o 7 bez resztkowego efektu. To wąska, ale realna nisza terapeutyczna.

Tabela porównawcza leków Z

• Zolpidem: t½ 2-3 h, dawka 5-10 mg, ryzyko parasomnii, problemy ze snem dotyczące głównie zasypiania
• Zopiclone: t½ 5-6 h, dawka 3,75-7,5 mg, metaliczny smak, problemy z utrzymaniem snu
• Zaleplon: t½ ok. 1 h, dawka 5-10 mg, do stosowania przy przebudzeniach nocnych

Benzodiazepiny stosowane w bezsenności

Choć współczesne wytyczne odradzają stosowanie benzodiazepin jako leków pierwszego wyboru w bezsenności, statystyki recept pokazują, że nadal są one przepisywane masowo. Dlaczego? Z trzech powodów: są skuteczne (przynajmniej krótkoterminowo), są tanie, a wielu lekarzy zna je dobrze i czuje się z nimi pewnie. Pacjenci często nie zdają sobie sprawy z różnicy między „lekiem nasennym" Z-grupy a benzodiazepiną — z perspektywy efektu klinicznego pierwszych nocy bywa ona niewielka.

Najczęściej stosowane benzodiazepiny nasenne

• Temazepam (Signopam) — średni okres półtrwania (8-15 h), uważany za jeden z lepiej tolerowanych w bezsenności
• Estazolam (Estazolam Polfa) — długi okres półtrwania (10-24 h), w Polsce wciąż często przepisywany
• Lormetazepam (Noctofer) — krótszy okres półtrwania (8-14 h), mniejsze ryzyko porannej senności
• Midazolam (Dormicum) — krótkoterminowo, zwykle w warunkach szpitalnych
• Nitrazepam (Nitrazepam GSK) — długi okres półtrwania (18-34 h), zwiększone ryzyko upadków u osób starszych

Mechanizm uzależnienia

Benzodiazepiny wywołują dwa rodzaje zależności, które warto rozróżniać:

Zależność fizyczna rozwija się niezależnie od „chęci" pacjenta. Jest skutkiem adaptacji mózgu do stałej obecności leku. Receptory GABA-A regulują się w dół (downregulacja), a aktywność glutaminianowa (pobudzająca) zwiększa się kompensacyjnie. Po nagłym odstawieniu leku układ pobudzający „bierze górę" — co manifestuje się drżeniem, lękiem, bezsennością, w skrajnych przypadkach drgawkami. Zależność fizyczna pojawia się już po 2-4 tygodniach codziennego stosowania, niezależnie od dawki.

Zależność psychiczna (uzależnienie) wiąże się z poszukiwaniem leku, zwiększaniem dawek, niepokojem o jego dostępność. Soyka i wsp. (2017) w przeglądzie problematyki uzależnienia od benzodiazepin opisali kilka grup szczególnego ryzyka: osoby z historią uzależnień (alkoholu, opioidów), pacjentów z zaburzeniami osobowości typu borderline, osoby cierpiące na chroniczny ból oraz starszych pacjentów stosujących leki przewlekle.

Ryzyko u osób starszych — beersowska lista

Amerykańska lista Beersa, zawierająca leki potencjalnie nieodpowiednie u osób starszych, od lat klasyfikuje benzodiazepiny jako leki, których u pacjentów 65+ należy unikać. Powód? Wzrost ryzyka upadków o około 50%, dwukrotny wzrost ryzyka złamania szyjki kości udowej, pogorszenie funkcji poznawczych, a — według niektórych badań (Kripke i wsp., 2012) — zwiększone ryzyko śmiertelności. Markota i wsp. w przeglądzie problematyki w Mayo Clinic Proceedings (2016) zauważają, że mimo lat ostrzeżeń, odsetek pacjentów 65+ przyjmujących benzodiazepiny wciąż przekracza w wielu krajach 10%.

Działania niepożądane, tolerancja i uzależnienie

Każdy lek wpływający na ośrodkowy układ nerwowy ma działania niepożądane. Poniżej zestawienie tych najistotniejszych klinicznie — szczególnie tych, o których pacjenci nie są informowani przy pierwszej recepcie.

Działania niepożądane w trakcie stosowania

• Senność i zaburzenia uwagi w ciągu dnia — najczęstsze. Mogą być subtelne i niezauważane przez pacjenta („myślałem, że jestem po prostu zmęczony")
• Zaburzenia koordynacji ruchowej i ryzyko upadków — szczególnie u osób starszych. Wzrost ryzyka upadków sięga 50%
• Zaburzenia pamięci — szczególnie krótkotrwałej. Niektórzy pacjenci opisują „lukę" w pamięci wieczornych godzin
• Parasomnie (głównie zolpidem) — chodzenie, jedzenie, prowadzenie samochodu we śnie
• Pogorszenie bezdechu sennego — rozluźnienie mięśni gardła nasila epizody bezdechu
• Reakcje paradoksalne — pobudzenie zamiast wyciszenia, dotyczy 1-5% pacjentów
• Zaburzenia funkcji wątroby (rzadziej)
• Wpływ na strukturę snu — leki nasenne (szczególnie benzodiazepiny) tłumią fazę REM i sen głęboki, pomimo subiektywnego wrażenia „lepszego" snu

Tolerancja

Tolerancja oznacza, że ta sama dawka działa coraz słabiej. W przypadku leków nasennych rozwija się zwykle po 2-4 tygodniach regularnego stosowania. Pacjent zwiększa dawkę („pół tabletki przestało działać, biorę całą"), efekt na chwilę wraca, a po kolejnych tygodniach znów słabnie. Tak rozpoczyna się spirala, w której coraz wyższe dawki dają coraz mniej satysfakcjonujący sen, a jednocześnie nasilają działania niepożądane.

Bezsenność z odbicia (rebound insomnia)

Jest to jeden z bardziej podstępnych efektów. Po nagłym odstawieniu leku nasennego, szczególnie zolpidemu lub krótko działających benzodiazepin, pacjent doświadcza pogorszenia bezsenności — często znacznie silniejszego niż pierwotny problem. Łatwo wtedy uznać: „widać jednak potrzebuję tabletki", i wrócić do stosowania. To jednak nie jest „dowód" na konieczność leku, lecz objaw farmakologiczny ustępujący zwykle w ciągu 1-2 tygodni.

Uzależnienie i zespół odstawienny

Pełny zespół odstawienny po długotrwałym (powyżej kilku miesięcy) stosowaniu benzodiazepin może obejmować: nasiloną bezsenność, lęk, drżenie, kołatanie serca, nadwrażliwość zmysłów (jaskrawe światło, hałasy), depersonalizację, w skrajnych przypadkach napady drgawkowe. Lähteenmäki i wsp. (2014) wykazali, że nawet 60-80% pacjentów odstawiających benzodiazepiny po wielomiesięcznym stosowaniu doświadcza wyraźnych objawów odstawiennych.

Bezpieczne odstawianie — jak to zrobić?

Najważniejsza zasada brzmi: nigdy nie odstawiaj benzodiazepiny ani leku Z samodzielnie z dnia na dzień po długotrwałym stosowaniu. Może to wywołać poważne objawy odstawienne, w skrajnych przypadkach napady drgawkowe lub stan psychotyczny.

Schemat stopniowej redukcji

Standardowy protokół odstawiania benzodiazepiny zakłada redukcję dawki o 10-25% co 1-2 tygodnie. U pacjentów stosujących leki przewlekle proces ten może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy. Ashton (twórczyni klasycznego protokołu odstawiania benzodiazepin) zalecała w trudniejszych przypadkach zamianę krótko działającej benzodiazepiny (np. alprazolamu) na długo działający diazepam, a następnie stopniowe zmniejszanie dawki — co daje płynniejsze stężenia i łagodniejsze objawy odstawienia.

Co pomaga w trakcie odstawiania?

• Równoległa terapia CBT-I — daje pacjentowi narzędzia behawioralne, by radzić sobie z bezsennością bez leku. Skuteczność jest udokumentowana również w grupie osób uzależnionych od leków nasennych
• Wsparcie lekarza — regularne wizyty, monitorowanie objawów odstawiennych
• Akceptacja gorszego snu w okresie przejściowym — 2-6 tygodni bezsenności z odbicia to typowe doświadczenie, które mija
• Higiena snu — regularność, ograniczenie kofeiny, ekspozycja na światło dzienne
• Unikanie alkoholu — alkohol w trakcie odstawiania nasila ryzyko drgawek

CBT-I — pierwszy wybór, nie leki

To może być najważniejszy fragment tego artykułu. Współczesne wytyczne kliniczne — zarówno amerykańska AASM (Sateia i wsp., 2017), jak i europejska European Sleep Research Society (Riemann i wsp., 2017) — jednoznacznie wskazują, że terapia poznawczo-behawioralna bezsenności (CBT-I) jest leczeniem pierwszego wyboru w przewlekłej bezsenności. Leki, w tym zolpidem czy benzodiazepiny, są opcją drugiego wyboru, gdy CBT-I jest niedostępna, nieskuteczna lub gdy pacjent jej odmawia.

CBT-I składa się zwykle z 6-8 sesji obejmujących: edukację o śnie, kontrolę bodźców (łóżko = tylko sen, nic innego), restrykcję snu (ograniczenie czasu w łóżku do realnego czasu snu), techniki relaksacyjne i pracę z myślami katastroficznymi o bezsenności. W metaanalizach skuteczność CBT-I jest porównywalna lub większa niż leków nasennych — z tą fundamentalną różnicą, że efekty CBT-I utrzymują się latami po zakończeniu terapii, podczas gdy efekty leków znikają po ich odstawieniu.

Wytyczne AASM (Sateia i wsp., 2017) w sposób systematyczny przeanalizowały dowody dla każdego leku stosowanego w bezsenności. Wnioski są zaskakująco pokorne: dla większości leków siła rekomendacji jest „słaba" (weak), a jakość dowodów „niska" lub „bardzo niska". Co oznacza w praktyce, że żaden ze znanych leków nasennych nie ma profilu „bezpiecznego i skutecznego do dowolnego stosowania". Każdy wymaga indywidualnej oceny ryzyka i korzyści.

Kiedy zgłosić się do lekarza?

• Bezsenność trwa dłużej niż 3 tygodnie i wpływa na funkcjonowanie
• Stosujesz lek nasenny dłużej niż 4 tygodnie i obawiasz się odstawienia
• Zauważasz potrzebę zwiększania dawki, by uzyskać ten sam efekt
• Doświadczasz dziwnych zachowań po lekach Z (chodzenie, jedzenie we śnie)
• Występują objawy lękowe lub depresyjne towarzyszące bezsenności
• Chrapanie i obserwowane epizody bezdechu — może to być nierozpoznany bezdech senny
• Sen jest niespokojny, ale przesypiasz formalnie 7-8 godzin — może to być zaburzenie struktury snu

Pierwszym krokiem jest wizyta u lekarza rodzinnego. Ten może skierować do psychiatry, psychologa specjalizującego się w CBT-I lub do pracowni snu. W Polsce dostęp do CBT-I jest niestety ograniczony — w 2024 roku było w kraju zaledwie kilkudziesięciu certyfikowanych terapeutów CBT-I. Coraz częściej dostępne są jednak programy online (np. Sleepio, dCBT-I), które w badaniach klinicznych wykazują skuteczność zbliżoną do terapii kontaktowej.

Pamiętaj: nigdy nie odstawiaj leku nasennego ani uspokajającego samodzielnie po długotrwałym stosowaniu. Zawsze skonsultuj plan odstawienia z lekarzem.

Najczęściej zadawane pytania

Najważniejsze rzeczy do zapamiętania

• Leki nasenne na receptę są skuteczne krótkoterminowo (do 4 tygodni), ale stosowane przewlekle niosą realne ryzyko tolerancji, uzależnienia i działań niepożądanych.
• Najczęściej przepisywane są leki Z (zolpidem, zopiclone) oraz benzodiazepiny (temazepam, estazolam, lormetazepam).
• Zolpidem ma specyficzne ryzyko parasomnii — chodzenia, jedzenia, prowadzenia samochodu we śnie.
• Zopiklon często powoduje metaliczny smak w ustach; nieco dłuższe działanie niż zolpidem.
• Benzodiazepiny powodują zarówno zależność fizyczną, jak i psychiczną; szczególnie groźne u osób starszych (lista Beersa).
• Nagłe odstawienie po przewlekłym stosowaniu może wywołać poważne objawy — w skrajnych przypadkach drgawki. Odstawianie zawsze stopniowe, pod nadzorem lekarza.
• Pierwszym wyborem w leczeniu przewlekłej bezsenności jest terapia CBT-I, nie leki — wytyczne AASM (2017) i European Sleep Research Society (2017).
• Nigdy nie łącz leków nasennych z alkoholem — to potencjalnie śmiertelna kombinacja.
• Jeżeli stosujesz lek nasenny dłużej niż 4 tygodnie — porozmawiaj z lekarzem o planie odstawienia i alternatywach.

Treści zawarte w tym artykule mają charakter edukacyjny i nie zastępują porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia. W razie wątpliwości skonsultuj się z lekarzem rodzinnym, psychiatrą lub specjalistą medycyny snu.

Zobacz takze

• Sen o odwiedzinach
• Sen o przystanku autobusowym
• Sen o bezdomnym
• Sen o uczeniu się
• Sen o dziewczynie
• Sen o aniele