Sen o płaczu — dlaczego budzisz się z łzami

Dlaczego płaczesz we śnie?

Budzisz się i przez chwilę nie wiesz, co jest prawdziwe — mokra poduszka, ściśnięte gardło, łzy spływające po policzkach. Sen już się skończył, ale ciało jeszcze płacze. Może pamiętasz fragment scenerii, może nie pamiętasz nic — została tylko emocja, której nie umiesz nazwać. Jeśli Ci się to zdarzyło, chcę, żebyś wiedział, że nie jesteś z tym sam i że nie dzieje się z Tobą nic złego. Wręcz przeciwnie: to, co właśnie przeżyłeś, jest jednym z najlepiej udokumentowanych mechanizmów zdrowego mózgu.

Przez dekady psychologia traktowała łzy we śnie jako objaw — oznakę stłumionych problemów, zwiastun depresji, coś, co należałoby naprawić. Współczesna neurobiologia odwraca tę perspektywę o sto osiemdziesiąt stopni. Matthew Walker, kierownik Center for Human Sleep Science w Berkeley, w swojej książce Why We Sleep (2017) opisał sen REM jako rodzaj nocnej terapii emocjonalnej. Podczas tej fazy snu mózg przetwarza trudne doświadczenia w środowisku neurochemicznym pozbawionym noradrenaliny — hormonu stresu. To bezprecedensowy stan: jedyny moment w ciągu doby, kiedy system nerwowy może odtwarzać bolesne wspomnienia bez ich biochemicznego ostrza. Walker porównał to do delikatnego wyjmowania drzazgi z rany — treść zostaje, ale przestaje aktywnie ranić. Łzy, które pojawiają się przy tym procesie, nie są awarią. Są dowodem, że system działa.

Dlaczego emocje w tej fazie bywają tak przytłaczająco intensywne? Goldstein i Walker (2014) wykazali, że ciało migdałowate — struktura mózgowa odpowiedzialna za przetwarzanie emocji — jest aż do 30% bardziej aktywne podczas snu REM niż na jawie. Jednocześnie kora przedczołowa, czyli racjonalny hamulec mózgu, jest w tej fazie znacząco stłumiona. To dlatego budzisz się z mokrymi policzkami po śnie, który za dnia nie wywołałby u Ciebie takiej reakcji. Nie dlatego, że coś jest z Tobą nie tak. Dlatego, że hamulce są celowo wyłączone — żeby mózg mógł przetworzyć to, czego nie zdążył w ciągu dnia. A kiedy wewnętrzny cenzor milczy, emocje mają wreszcie miejsce, żeby się wydarzyć.

Jest jeszcze jeden wymiar tego zjawiska, o którym warto wiedzieć. Tore Nielsen i jego zespół zbadali tak zwane zachowania odgrywające sen — sytuacje, w których ciało reaguje na emocje snu fizycznie, mimo że świadomość nadal śpi. Łzy we śnie są jednym z najczęstszych takich zachowań i — co kluczowe — są całkowicie niezależne od innych parasomnii (Nielsen, Svob i Bhatt, 2009). To osobne, dobrze opisane zjawisko, nie objaw choroby. Badanie ujawniło też uderzającą różnicę płciową: kobiety raportują łzy we śnie istotnie częściej niż mężczyźni (P < 0.0000001). Ta różnica utrzymuje się nawet po kontroli częstości pamiętania snów i innych zmiennych. Nie oznacza to, że mężczyźni nie płaczą we śnie — płaczą. Częściej jednak traktują to jako coś, o czym się po prostu nie mówi.

Jeden z naszych czytelników napisał: „Jestem facetem, 35 lat, i od jakiegoś czasu place we snie. Żona raz zauważyła i pytała co się stało a ja powiedziałem że nic. Bo co mam powiedziec, że place we snie jak dziecko?”. Tomku — jeśli to czytasz — chcę, żebyś wiedział, że to, co się z Tobą dzieje, nie ma nic wspólnego z dzieciństwem ani ze słabością. To Twój mózg robi dokładnie to, do czego jest stworzony. Co więcej — jak za chwilę zobaczymy — badania opublikowane w 2025 roku sugerują, że osoby, które w nocy uwalniają emocje, mogą dzięki temu lepiej radzić sobie na jawie.

W polskiej tradycji ludowej istnieje przysłowie, które znała pewnie Twoja babcia: „kto we śnie płacze, ten się na jawie śmieje”. Przez stulecia ta zasada opozycji, opisana przez Stanisławę Niebrzegowską w pracach o polskim senniku ludowym, traktowana była jako przesąd. Aż do momentu, gdy zespół Lamposa Perogamvrosa ze Szwajcarskiej Fundacji Badań nad Snem opublikował w 2025 roku w Journal of Sleep Research pracę, która pokazała coś zdumiewającego: sny katartyczne — takie, w których emocjonalna fabuła prowadzi do ulgi — są jedynym typem snu negatywnie korelującym z objawami depresji. Im więcej takich snów, tym mniej objawów depresyjnych następnego dnia. Pradawna ludowa mądrość i neuronauka roku 2025 zgodnie mówią to samo: to, co się wydarza w nocy, może być początkiem lepszego dnia.

Najczęstsze scenariusze

Budzenie się z łzami

Nie pamiętasz snu. Nie wiesz, o czym był. Wiesz tylko, że masz mokre policzki, ściśnięte gardło i dziwne poczucie ciężaru na klatce piersiowej. To tak zwane somatyczne przedłużenie snu — ciało odgrywa emocje nawet wtedy, gdy świadomość ich nie zarejestrowała. Nielsen i współpracownicy (2009) udokumentowali to zjawisko jako jedno z dream-enacting behaviors, występujące powszechnie u zdrowych osób. Ważny szczegół fizjologiczny: łzawienie podczas snu jest normalnie zmniejszone — gruczoły łzowe pracują w trybie oszczędnym. Żeby mózg przełamał tę barierę i wygenerował prawdziwe łzy, musi przetwarzać coś naprawdę ważnego. Prawdziwe łzy przy budzeniu to dowód na intensywność tego, co działo się pod powierzchnią świadomości. Kamil, który napisał do nas „fajnie wiedzieć, że to normalne”, ma rację. To normalne. I to może być sygnał, że Twój mózg przepracowuje w nocy coś, na co za dnia nie dawałeś sobie przestrzeni.

Płakanie bez wyraźnego powodu

We śnie nie dzieje się nic dramatycznego. Idziesz ulicą, siedzisz w pokoju, rozmawiasz ze znajomym — i nagle zaczynasz szlochać tak, jakby coś pękło. Ernest Hartmann (2010), psychiatra specjalizujący się w badaniach nad snami, opisał śnienie jako stan hiperpołączeniowy — mózg łączy wspomnienia, skojarzenia i emocje z płynnością, jakiej nigdy nie osiąga na jawie. Dlatego dominująca emocja — smutek, którego nie wyraziłeś za dnia — może poprowadzić cały sen, niezależnie od tego, co dzieje się w jego fabule. Hartmann zauważył również, że intensywność tych emocji stopniowo maleje w miarę, jak mózg integruje trudne doświadczenia. Każdy kolejny sen na ten sam temat jest trochę lżejszy, trochę łagodniejszy. Proces trwa tak długo, aż nie zrobi swojego.

Łzy szczęścia

Budzisz się z mokrymi oczami, ale czujesz ciepło, nie ból. Weronika, czytelniczka portalu, napisała: „Śniło mi się, że zdaję maturę i dostaję wyniki i mam same piątki i zaczynam ryczeć ze szczęścia. Nie wiedziałam, że można płakać ze szczęścia we śnie”. Można — i to znacznie częściej, niż sugeruje większość popularnych senników. Schredl i Doll (1998) wykazali, że pozorna przewaga negatywnych emocji we snach to w dużej mierze artefakt metodologiczny. Zewnętrzni oceniający systematycznie niedoszacowywali pozytywne emocje, podczas gdy sami śniący oceniali proporcję pozytywnych i negatywnych uczuć jako zrównoważoną. Łzy szczęścia we śnie to paradoksalne, ale głęboko ludzkie doświadczenie — Twój mózg generuje emocję tak silną, że ciało reaguje łzami zachwytu. To chwila, w której psychika przypomina Ci, jak wiele potrafisz czuć, kiedy nic Cię nie blokuje.

Płaczące dziecko, którego nie możesz znaleźć

Słyszysz kwilenie, ale nie wiesz, skąd dochodzi. Biegasz po pokojach, otwierasz drzwi, zaglądasz pod meble — dźwięk jest coraz bliżej i dalej jednocześnie. Ola, mama trzymiesięcznej córki, opisała ten scenariusz dokładnie tak: „Śni mi się, że córka placze a ja nie mogę jej znaleźć. Budzę się i córka śpi spokojnie obok”. Ten motyw ma silne korzenie ewolucyjne. Antti Revonsuo (2000) w teorii symulacji zagrożeń opisał sny jako ćwiczenia reakcji na niebezpieczeństwo w bezpiecznych warunkach. Płaczące dziecko, którego nie możesz zlokalizować, to klasyczna symulacja dla mózgu opiekuna: test gotowości do odpowiedzi na najbardziej fundamentalny sygnał alarmowy, jaki zna ewolucja. U świeżo upieczonych rodziców ten sen bywa wyjątkowo częsty i intensywny. Nie dlatego, że coś jest nie tak — ale dlatego, że Twoja miłość jest tak silna, że mózg ćwiczy ochronę nawet w nocy.

Łzy nad utraconą osobą

To jeden z najbardziej intymnych snów, jakie człowiek może przeżyć. Marzena napisała: „Mama zmarła pół roku temu. Od tamtej pory śni mi się regularnie — siedzimy razem w kuchni, pijemy herbatę. I nagle zdaję sobie sprawę, że ona nie żyje. I zaczynam płakać, tak strasznie, całym ciałem. Część mnie nie chce, żeby przestały, bo to jedyny sposób, żeby ją zobaczyć”. Badania nad snami żałobnymi pokazują, że około 75% osób po stracie bliskiego śni o zmarłym w ciągu pierwszych dwóch lat (Black, Wright i in., 2020–2025). Większość tych snów jest zaskakująco pozytywna — zmarły pojawia się zdrowy, spokojny, pocieszający. Badacze opisują trzy uniwersalne funkcje takich snów: przetwarzanie straty, utrzymanie emocjonalnej więzi ze zmarłym oraz regulacja emocji żałobnika. Łzy w takim śnie to nie cofanie się w żałobie. To jej naturalna część. Marzeno — masz rację, że ten sen jest czasem jedynym miejscem, w którym możesz jeszcze być z kimś, kogo utraciłaś. I to jest w porządku.

Szloch z bezsilności

Próbujesz krzyczeć, ale głos nie wychodzi. Próbujesz biec, ale nogi są ciężkie jak ołów. Coś się dzieje — ktoś odchodzi, coś się wali — i jedyne, co możesz zrobić, to rozpłakać się. Levin i Nielsen (2007) opisali model regulacji emocji we śnie, w którym odróżnili dwa typy snów emocjonalnych: te, które skutecznie przetwarzają uczucia (regulacja udana — łzy prowadzące do ulgi), oraz te, które kończą się wybudzeniem bez żadnego rozładowania (regulacja nieudana — koszmar). Szloch z bezsilności często wpada w tę drugą kategorię. Jeżeli ten sen powtarza się i nie przynosi oczyszczenia, może wskazywać na sytuację w Twoim życiu, która Cię przerasta i nad którą czujesz się bez kontroli. To nie znaczy, że jesteś słaby — znaczy, że Twoja psychika potrzebuje więcej niż samego snu, żeby sobie z tym poradzić.

Ukrywanie łez we śnie

Desperacko próbujesz powstrzymać emocję. Zaciskasz zęby, odwracasz twarz, udajesz, że wszystko jest w porządku. Ktoś stoi obok i nie może się dowiedzieć, że cię coś boli. Ten wariant mówi dużo o Twoim podejściu do emocji na jawie. Hartmann (2010) opisał pojęcie cienkich granic psychicznych — osoby wrażliwe, otwarte emocjonalnie, mają bardziej żywe i intensywne sny. Osoby o grubych granicach, te które na co dzień skutecznie blokują uczucia, częściej śnią o ukrywaniu emocji, bo ich mózg odtwarza ten nawyk nawet nocą. Jeżeli w swoich snach chowasz łzy, warto zapytać siebie: przed kim — i dlaczego — ukrywam to, co naprawdę czuję? Sen podpowiada, że taka strategia ma swoją cenę, i że może warto poszukać bezpiecznego miejsca, w którym nie musisz nic udawać.

Cudzy płacz, który Cię porusza

Nie Ty płaczesz — ktoś inny. I to Ty podchodzisz, obejmujesz, mówisz, że będzie dobrze. Ten wariant mówi wiele o Twojej roli w relacjach, ale także o tym, czego sam potrzebujesz. Rosalind Cartwright (2010), badając sny osób przechodzących rozwód, odkryła, że ci, których sny bezpośrednio adresowały trudne emocje — włącznie z łzami — wykazywali lepszą poprawę kliniczną po roku. Pocieszanie kogoś we śnie może być Twoją psychiką próbującą pocieszyć Ciebie samego. Tak jak mama Marzeny, która we śnie mówiła jej, że wszystko będzie dobrze — a Marzena odbierała to jako prawdziwe pocieszenie. Czasem jedyna osoba, która potrafi Cię pocieszyć, to Ty sam. I Twój mózg o tym wie.

Co mówi nauka — nocna terapia bez noradrenaliny

Przez dziesięciolecia psychologia traktowała łzy we śnie jako objaw — coś, co wskazuje na problem. Współczesne badania odwracają tę perspektywę: emocjonalne sny są częściej rozwiązaniem niż problemem. Poniżej trzy modele, które pomagają to zrozumieć.

Nocna terapia emocjonalna (Walker, 2017). Walker opisał mechanizm, który nazywa overnight therapy. Podczas snu REM mózg jest pozbawiony noradrenaliny — jedynego takiego okna w ciągu doby. Dzięki temu emocje mogą być odtwarzane i przetwarzane bez biochemicznego stresu. Van der Helm i Walker (2011) potwierdzili to eksperymentalnie: REM jest powiązany z nocnym zmniejszeniem aktywności ciała migdałowatego w odpowiedzi na wcześniejsze bolesne doświadczenia. Innymi słowy: po nocy pełnej emocjonalnych snów te same wspomnienia bolą mniej. Dlatego po nocy z łzami niekoniecznie budzisz się gorzej — możesz się obudzić lżejszy.

Paradoks Cartwright — kto nie płacze we śnie, powinien się martwić. Rosalind Cartwright dostarczyła jeden z najbardziej kontraintuicyjnych dowodów w literaturze snów. W badaniu podłużnym 29 kobiet przechodzących rozwód (Cartwright, 1984/2010) odkryła, że osoby, których sny zawierały byłego partnera i intensywne emocje — w tym łzy — miały lepsze rokowania psychologiczne po roku. Z kolei osoby depresyjne, które nie śniły o swoim problemie i nie wyrażały emocji w nocy, radziły sobie gorzej. Wniosek brzmi zaskakująco: to brak emocjonalnych snów po trudnym doświadczeniu jest bardziej niepokojący niż ich obecność. Emocja we śnie świadczy o aktywnym przetwarzaniu — cisza może świadczyć o blokadzie.

Model AMPHAC/AND — kiedy regulacja działa, a kiedy nie (Levin i Nielsen, 2007). Levin i Nielsen połączyli obserwacje neurobiologiczne i psychologiczne w spójny model, który wyjaśnia, dlaczego jedni ludzie po trudnym dniu śnią emocjonalnie i budzą się lżejsi, a inni mają koszmary, z których budzą się z przerażeniem. Kluczowe są dwa czynniki: obciążenie emocjonalne dnia (affect load) i indywidualna skłonność do intensywnych reakcji emocjonalnych (affect distress). Kiedy system działa prawidłowo, łzy we śnie prowadzą do wygaszenia strachu i smutku — to udana regulacja. Kiedy system jest przeciążony, emocja nie przynosi ulgi i przeradza się w koszmar — to regulacja nieudana. Różnica jest ważna praktycznie, bo podpowiada, kiedy sen z łzami jest zdrowy, a kiedy warto poszukać wsparcia.

Sen katartyczny — odkrycie 2025 (Perogamvros i in., 2025). Przełomowe potwierdzenie zdrowej funkcji tych snów przyszło z badania opublikowanego w Journal of Sleep Research. Zespół Perogamvrosa zdefiniował nowy typ snu — sen katartyczny — charakteryzujący się dynamiczną fabułą z emocjonalnymi zwrotami, w których negatywne uczucia są najpierw wyrażone, a następnie zmniejszone. Sny katartyczne okazały się jedynym typem snu negatywnie korelującym z wynikami depresji. Wzrost ich częstości podczas terapii (Imagery Rehearsal Therapy) korelował ze spadkiem objawów depresyjnych u pacjentów. To zmienia sposób, w jaki powinniśmy myśleć o łzach sennych: nie jako o sygnale, że coś jest złe, ale jako o markerze zdrowienia. Polska zasada opozycji z sennika ludowego (płacz = radość) dostała właśnie biologiczne uzasadnienie — i to na łamach międzynarodowego czasopisma naukowego.

Co zrobić po takim śnie?

Właśnie się obudziłeś z mokrymi policzkami. Serce jeszcze bije szybciej niż powinno, a w głowie zostało coś, czego nie potrafisz nazwać. Oto co możesz zrobić teraz — i w najbliższych dniach.

1. Zapisz, co czułeś, nie tylko co śniłeś. Wiele osób nie pamięta fabuły, ale doskonale pamięta emocję. To wystarczy. Zapisz: czy to był smutek? Ulga? Tęsknota? Bezsilność? Radość? Levin i Nielsen (2007) podkreślali, że to dominująca emocja — nie szczegóły fabuły — jest kluczem do zrozumienia, co mózg przetwarza. Po dwóch–trzech tygodniach prowadzenia takiego dziennika emocji sennych zaczniesz dostrzegać wzorce.

2. Technika uspokajania po intensywnym śnie. Połóż jedną dłoń na klatce piersiowej, drugą na brzuchu. Oddychaj powoli: cztery sekundy wdech przez nos, siedem sekund wydech przez usta. Powtórz pięć–siedem razy. Następnie rozejrzyj się po pokoju i wymień na głos pięć rzeczy, które widzisz. To prosta technika grounding stosowana przez terapeutów traumy na całym świecie — pomaga zakotwiczyć się w teraźniejszości i przerwać pętlę emocji.

3. Potraktuj się łagodnie. Nie musisz się z tego tłumaczyć — ani przed partnerem, ani przed sobą. Paulina, czytelniczka portalu, napisała: „Poszłam na terapię i to naprawdę pomaga. Sny się nie skończyły, ale zmieniły charakter — teraz częściej śni mi się mama uśmiechnięta”. Zmiana charakteru snów — z rozdzierających emocji w spokojniejsze łzy, a potem w rozmowę bez łez — to naturalna trajektoria przetwarzania, którą opisywał Hartmann. Daj sobie czas. Proces ma swój rytm, którego nie warto przyspieszać.

4. Kiedy warto porozmawiać ze specjalistą? Łzy we śnie same w sobie nie są powodem do niepokoju. Ale umów się na konsultację, jeżeli: budzisz się z łzami prawie każdej nocy przez więcej niż miesiąc; towarzyszy temu poczucie beznadziejności, które utrzymuje się przez cały dzień; unikasz zasypiania ze strachu przed snem; zauważasz spadek energii, apetytu, motywacji do rzeczy, które kiedyś sprawiały Ci przyjemność. Nocna_sowa napisała do nas: „Lekarz mówi, że to może być depresja, ale ja nie czuję się depresyjna w dzień”. Depresja nie zawsze wygląda tak, jak sobie ją wyobrażamy — a powtarzające się emocjonalne sny, zwłaszcza bez pamięci treści, mogą być jednym z jej cichszych objawów. Paradoksalnie, badanie Perogamvrosa (2025) oferuje tu nadzieję: jeśli Twoje sny zaczynają przynosić ulgę zamiast rozpaczy — to dobry znak. To oznacza, że psychika się leczy.

Co mówią drukowane senniki o płaczu?

Zanim neurobiologia wzięła sny pod mikroskop, ludzie od tysięcy lat szukali odpowiedzi w sennikach — księgach spisanych przez mędrców, kapłanów i etnografów. Co ciekawe, niemal wszystkie tradycje zgadzają się w jednym punkcie: łzy we śnie to dobry znak. Sprawdźmy, dlaczego.

Sennik Millerów (1901)

Gustavus Hindman Miller, autor najczęściej cytowanego anglojęzycznego sennika z ponad dziesięcioma tysiącami wpisów, jest tu wyjątkiem — widział w łzach ostrzeżenie. Według niego płakanie we śnie zwiastuje złudne przyjemności, które ustąpią miejsca przygnębieniu i niekorzystnym wpływom na sprawy zawodowe i domowe. Widzenie płaczących innych interpretował natomiast jako miłe spotkanie po rozłące. Ten pragmatyczny, alarmujący ton jest charakterystyczny dla całego sennika Millerów — sny traktowane są tu jak dosłowne ostrzeżenia dla biznesu i zdrowia, nie jak symbole.

Polski sennik ludowy

Polska tradycja ludowa, zebrana przez etnolingwistkę Stanisławę Niebrzegowską z regionów Lubelszczyzny, Podhala i Mazowsza, ma w tej kwestii stanowisko jednoznaczne: „kto we śnie płacze, ten się na jawie śmieje”. To jedna z najpewniejszych reguł sennika ludowego — działa zasada kontrastu, w której świat senny jest odwróceniem jawy. Łzy zwiastują radość, kłótnia oznacza zgodę, choroba we śnie zapowiada zdrowie. Bogna, nasza czytelniczka, napisała: „Babcia mówiła, że płacz we śnie to radość na jawie. I że nie wolno opowiadać takiego snu przed śniadaniem, bo się spełni na odwrót”. Ta pradawna intuicja znalazła — jak za chwilę zobaczymy — biologiczne potwierdzenie w badaniach Perogamvrosa z 2025 roku.

Sennik Artemidora (II w. n.e.)

Artemidoros z Daldis, autor pierwszego systematycznego sennika w historii (Oneirocritica), interpretował łzy we śnie jako dobry omen — wyraz rozładowania napięcia. Jedynym wyjątkiem był płacz nad zmarłym, który według niego mógł oznaczać powtórzenie straty. Artemidoros jako pierwszy w historii podkreślał, że ten sam sen może znaczyć coś innego w zależności od tego, kto śni — intuicja, którą współczesna psychologia snu w pełni potwierdza. Jego podejście było zaskakująco empiryczne jak na drugi wiek: zbierał sny od setek ludzi i porównywał je z tym, co działo się w ich życiu.

Sennik egipski i Talmud

Papirus Chester Beatty III (ok. 1275 p.n.e.), najstarszy zachowany sennik świata, interpretował łzy we śnie jako oczyszczenie — bogowie zabierają smutek śniącego, co zwiastuje nadchodzącą radość. Podobny wydźwięk ma Talmud, który naucza, że „ten, kto płacze we śnie, zostaje pocieszony”. Łzy, według tradycji żydowskiej, oczyszczają duszę — to dobry znak, nie alarmujący. Uderzająca jest zgodność tak odległych tradycji w tej jednej interpretacji.

Sennik psychologiczny (Freud, Jung, współczesność)

Freud widział w łzach we śnie ekspresję stłumionych emocji — najczęściej żałoby lub poczucia winy. Jung szedł głębiej: traktował je jako kompensacyjną funkcję snu, w której dusza wyrównuje to, czego brakuje na jawie. Współczesna neurobiologia (Walker, Goldstein, Nielsen, Perogamvros) rezygnuje z interpretacji symbolicznej na rzecz mechanistycznej: emocja we śnie to aktywne przetwarzanie, a jej intensywność wynika z neurochemii REM, nie z ukrytych znaczeń. Różnica między Freudem a współczesnością jest fundamentalna: tam, gdzie Freud szukał wypartych pragnień, dzisiejsza nauka widzi działający system regulacji emocji.

Konsensus: niemal wszystkie tradycje — od starożytnego Egiptu, przez Talmud i Artemidora, po polski sennik ludowy — zgodnie interpretują łzy we śnie pozytywnie, jako oczyszczenie, ulgę lub zwiastun radości. Jedynym wyraźnym wyjątkiem jest sennik Millerów (1901), który widzi w nich ostrzeżenie. Współczesna neurobiologia, zaskakująco, zbliża się do starszych tradycji: łzy we śnie są markerem działającej regulacji emocji, a w badaniu Perogamvrosa (2025) korelują wręcz z mniejszą depresyjnością na jawie. Pradawna intuicja łzy w nocy = radość w dzień ma dziś podparcie w peer-reviewed literaturze.

Pytania i odpowiedzi

Zobacz takze

• Sen o śmierci
• Sen o strachu
• Koszmary senne
• Sen o figlach
• Sen o jeździe
• Sen o kostusze